Vandaag staat etappe 3 op het programma: Groningen - Zuidlaren, 21 kilometer. Gisteravond ben ik alvast richting Zuidlaren gereden, zodat ik vanochtend met de stadsbus naar Groningen kan en dan lopend weer terugkom.

Twee weken geleden moest ik deze etappe nog uitstellen. In Even uitstellen... schreef ik al dat een klein onderdeel roet in het eten gooide. Dat ik nu alsnog op pad ben, maakt deze etappe extra lekker. De camper loopt weer super soepel en zelfs een stuk zuiniger. Dat is een mooie bonus.

Het mooie van het Pieterpad blijft voor mij: richting zonder druk. De route ligt er al, wordt veel gelopen en is goed beschreven. Ik hoef niet steeds keuzes te maken over "waarheen nu?", maar ik zit ook nergens aan vast. Tempo, pauzes, omwegen, praatjes onderweg – alles is vrij.

Daarnaast zijn de etappes precies goed van lengte. Geen extreme afstanden, waardoor er ook geen haast nodig is. Ik kan rustig beginnen, onderweg pauzeren en na afloop op mijn gemak ergens eten.

Dat ritme past me goed.

Nadat ik Groningen stad snel achter me laat, ontvouwt zich een prachtig landschap met vergezichten en veel water. Nog in de provincie Groningen, maar het landschap noemt zich hier al Nationaal Park Drentsche Aa. De route loopt langs kleinere waterwegen, zoals de Hoornsediep, met in de verte de Paterswoldsemeer. Ik passeer diverse kleine bruggen en sluizen.

Onderweg valt me weer op hoe mooi de natuur in Nederland eigenlijk is. Waar je ook loopt, het landschap heeft altijd wel iets bijzonders. Tegelijk hoor je bijna altijd wel ergens een weg, een crossmotor of een bladblazer. En als je bij bewoond gebied komt, zijn er altijd wel een paar opgefokte keffertjes die overijverig hun territorium – tot ver voorbij het tuinhek – proberen te verdedigen.

Soms vraag ik me af of je in Nederland nog echt de diepe stilte kunt vinden die je in de bergen soms ervaart. Daar waar je alleen de wind door het gras hoort en misschien wat vogels.

Deze hommel lijkt het niets te deren, die is vooral blij met de zoete nectar uit deze krokussen.

Wanneer ik even later een spoorbrug oversteek, verandert het landschap. We laten het water achter ons en lopen nu voornamelijk onverhard door diverse bossen, zoals de Appelbergen en het Noordlaarderbos.

Ik zie opvallend veel ooievaarsnesten, soms zelf met een koppeltje en dan hoor ik het typische geklapper van hun snavels.

Aan het einde van de middag merk ik dat ik best moe begin te worden. Vooral mijn voeten voelen de kilometers.

Maar dat hoort er waarschijnlijk ook gewoon bij.

Inmiddels ben ik aangekomen in Zuidlaren, waar bij de lokale pizzeria een salade en een pizza op me wachten. En eerlijk gezegd klinkt dat na zo’n dag wandelen precies goed.

Morgen weer verder op het Pieterpad.

→ Bekijk op Strava