Door het beek- en esdorpenlandschap naar Rolde

Na een prima nacht in de camper begon de dag ontspannen. De dieselkachel hield de temperatuur comfortabel en mijn ventilatie hield de CO₂ precies op peil. Mooi om te merken dat de slimme automatisering in mijn camper zijn werk doet, zodat ik maximaal comfort heb met minimaal energieverlies.

Voor deze etappe pakte ik eerst weer de stadsbus naar het startpunt. Het is fijn om al even bij de finish te zijn geweest. Dat geeft een bijzonder gevoel tijdens het wandelen: je loopt niet zomaar een route, maar letterlijk naar je eigen eindpunt toe. Je weet al waar je uitkomt, waar de camper staat en of er nog een supermarkt of restaurant in de buurt is.

De busrit zelf is ook leuk, omdat je het gebied even vanuit een ander perspectief ziet. De route binnendoor geeft een blik op dorpen en landerijen die je wandelend vaak net niet meeneemt.

Het landschap van de Drentsche Aa

Waar ik gisteren nog veel over verharde wegen liep, ging het vandaag vooral door bos en over heidevelden. Het voelde meteen rustiger. Misschien omdat het maandag is, maar waarschijnlijk ook omdat dit gebied gewoon minder druk is.

Het Drentsche Aa gebied is een van de best bewaarde beek- en esdorpenlandschappen van West-Europa. De beken slingeren hier nog grotendeels natuurlijk door het landschap en verbinden kleine dorpen, akkers en heidevelden met elkaar.

Hoewel je op het pad de sporen ziet van vele wandelaars die je zijn voorgegaan, was het onderweg soms zó stil dat ik alleen vogels hoorde en het zachte kabbelen van water. Dat zijn de momenten die zo’n wandeling bijzonder maken.

Heide, ruimte en rust

Een groot deel van de route liep door open heidelandschap. Met de lage voorjaarszon en de wijde horizon voelt het hier enorm ruim. De paden slingeren tussen de heidevelden door, soms langs kleine bosranden of open stukken waar paarden of runderen grazen.

Het zijn van die stukken waar je vanzelf een rustiger tempo gaat lopen.

Bisons

Onderweg kwam ik langs een indrukwekkende stenen cirkel. Tot mijn verrassing liep daar een kudde bisons rond, inclusief een paar jongen. Een paar jaar geleden ben ik al eens bijna op de hoorns genomen door zo’n kolos, dus dit keer besloot ik het zekere voor het onzekere te nemen. De stenen cirkel heb ik maar even gelaten voor wat hij was en ik ben er met een ruime boog omheen gelopen.

Het tafereel deed me meteen denken aan Craigh na Dun uit de serie Outlander: een mysterieuze kring van stenen midden in het landschap. Alleen stonden er hier geen tijdreizigers tussen de stenen, maar een paar imposante grazers die duidelijk de baas waren over het terrein.

Esdorpen en brinken

Onderweg kom je meerdere esdorpen tegen: dorpen die al eeuwen op de hogere zandgronden liggen. Rond het dorp liggen de essen – oude akkers die door eeuwen landbouw langzaam hoger zijn geworden.

Het centrale punt van zo’n dorp is vaak de brink: een open groene plek waar vroeger vee werd verzameld. Het geeft deze dorpen een opvallend rustige en gemoedelijke sfeer. Mensen kennen elkaar, groeten elkaar en het leven lijkt hier een beetje langzamer te gaan.

Het lijkt me eerlijk gezegd best prettig wonen zo dicht bij de natuur, met ruimte om buiten bezig te zijn.

Hoogtepunt van de etappe

Het absolute hoogtepunt van deze etappe waren de Hunebedden D17 en D18 bij Rolde.

Twee indrukwekkende grafmonumenten uit de steentijd, gebouwd door mensen van de Trechterbekercultuur. Ze liggen hier al meer dan vijfduizend jaar. Als je tussen die enorme stenen staat, is het bijna niet voor te stellen hoeveel generaties hier al langs zijn gelopen.

Bij een van de stenen staat een boom die volledig met het hunebed lijkt te zijn vergroeid. Stam en graniet lopen bijna in elkaar over. Het geeft een tijdloos beeld, alsof natuur en geschiedenis hier al eeuwenlang samen doorgroeien.

Het blijft bijzonder dat zulke monumenten gewoon midden in het landschap liggen.

Kleine wandel-luxe

Onderweg had ik vandaag een Drentse worst bij me om mijn zouten weer aan te vullen. En eerlijk is eerlijk: die vond ik toch een stuk lekkerder dan de Groningse variant van eerder deze week. Minder rokerig en gewoon wat prettiger van smaak.

Terug naar de camper

Het mooie van deze manier van wandelen is dat de dag eindigt waar alles al klaarstaat: mijn camper. Geen gedoe met vervoer of nog ergens naartoe moeten. Gewoon aankomen, schoenen uit, eten maken en terugkijken op weer een mooie etappe.

Deze route door het Drentsche Aa landschap laat goed zien hoe bijzonder het Nederlandse cultuurlandschap kan zijn: beken, heidevelden, oude dorpen en prehistorische monumenten, allemaal in één dag wandelen.

En morgen? Gewoon weer verder. Maar dan trailrunning. 🏃🏻‍♂️

→ Bekijk op Strava