Trailrunnen door rasterbos en moslandschappen

Vanmorgen werd ik wakker aan een stille plas, gehuld in dikke mist. De zon probeerde voorzichtig door het grijze dek te breken en gaf het water een zachte gloed.

Toen ik de camper startte, leek het even alsof ik zelf verantwoordelijk was voor de mistbank: een enorme wolk witte rook uit de uitlaat. Gelukkig gewoon condens – dat doet hij altijd als het koud en vochtig is en de motor nog moet opwarmen – maar het blijft indrukwekkend.

De nacht was minder indrukwekkend. Ik sliep slecht, zonder duidelijke reden. Misschien kwam het door de avond ervoor: ik was bij een oud-collega in Assen, die zijn camper ombouwt met dezelfde techniek als ik – Home Assistant, diesel heater, dakventilator. Tof om zijn project te zien en leuk om te onderzoeken of mijn aansturing ook op zijn systeem werkte. Ik werd gastvrij ontvangen, mocht aanschuiven voor het eten en een douche nemen. Super fijn, maar achteraf kostte het me energie. Ik stond nog een beetje “aan” en was uit mijn routine.

Omdat er later regen werd voorspeld, besloot ik vroeg te vertrekken. Ik lag toch wakker. Koud aan de benen stond ik bij de bushalte. De camper stond al in Schoonloo, dus de bus bracht me terug naar Rolde om daar de etappe te beginnen.

Ooievaars en reeën

Vlak bij de kerk en hunebedden van Rolde zag ik twee ooievaars in hun nest. Wat een imposante vogels. De man die daar woonde tipte me over een bijzonder fotoperspectief, en dat leverde een mooi plaatje op. Alleen jammer dat hij zijn aanhanger precies in het frame had gezet.

Niet veel later staken twee reeën het pad over. Ze waren me net voor, keken me aan en besloten toch maar terug te vluchten over het weiland. Hun witte staartjes hopten op en neer – een waarschuwingssignaal voor andere dieren, maar ook een mooi detail om te zien.

Hobbelen helpt

Vandaag besloot ik stukken licht te trailrunnen. Af en toe een stukje hobbelen maakt dat je sneller vooruitkomt, vooral op saaie stukken. Maar eerlijk is eerlijk: mijn conditie is niet meer wat hij was.

Sinds afgelopen zomer kampte ik met stressklachten en de ultra in Engeland was het laatste moment dat ik serieus trainde. Dat merk ik nu: aan mijn conditie én mijn gewicht. Inmiddels voel ik weer aan de betere kant. Misschien is dit het moment om het tij weer te keren.

Niet helemaal “in” de dag

Toch zat ik er vandaag niet helemaal lekker in. Het landschap pakte me minder dan verwacht. Misschien door het bewolkte weer, maar waarschijnlijk vooral door de slechte nachtrust. Als ik moe ben, beleef ik mijn omgeving anders: minder bewust, minder open.

Ik realiseerde me dat dit zo’n dag was waarop ik vertrok op wilskracht, terwijl mijn lichaam iets anders nodig had. Aan de andere kant gaat de tijd op zulke dagen soms juist sneller. Voor ik het wist was ik halverwege. Misschien omdat het landschap op sommige stukken eentonig was.

Even verderop zag ik een witte reiger in de verte, rustig zittend in het veld. Hij viel goed op, maar leek zich nergens druk om te maken. Kennelijk heeft hij hier geen natuurlijke vijanden, of is er niet bang voor. Het was een bijzonder gezicht: zo’n statige vogel die zich helemaal thuis voelt in het Drentse landschap.

Rasterbos

Een groot deel richting Schoonloo bestond uit bosgrond met kaarsrechte zandpaden, afgewisseld met rechte weilanden. Het gebied lijkt in een raster verdeeld. Op elke hoek ligt een boulder met een perceelnummer en de paden snijden het bos in strakke lijnen.

Hoewel het bos op veel plekken prachtig is – dikke tapijten mos in vijftig tinten groen – voelt die strakke verkaveling voor mij toch wat onnatuurlijk. Alsof het landschap in hokjes is opgedeeld.

Ik ga geloof ik niet zo goed op hokjes.

Borrelend ven

Na het oversteken van de Roldestraat veranderde het landschap gelukkig. Ik schrok even van de boulder met het kavelnummer, maar liep nu door de heide over een kronkelpad. Langs een ven hoorde ik een opvallend geluid: het water borrelde zachtjes. Waarschijnlijk gas dat uit het veen vrijkomt, al klonk het bijna als een koor van kikkers onder water.

Het soort detail dat je alleen opmerkt als je even stil staat.

Inzoomen op mos

Op een gegeven moment besloot ik precies dat te doen: stoppen.

Ik maakte macrofoto’s van het mos langs het pad. Als je zo inzoomt op een klein stukje natuur verandert alles. De wereld wordt kleiner, stiller en gedetailleerder. Alsof er een nieuwe wereld opengaat, vol kleine wonderen die je normaal niet ziet. De verschillende tinten groen, de druppels water op het mos, het licht dat erdoorheen valt – prachtig.

Soms is het genoeg om letterlijk dichterbij te kijken.

Nog een paar kilometer

Het laatste stukje herhaalde het landschap zich: rechte paden, strak gekaderde weilanden, een paar vervallen boerderijen.

Vandaag bereikte ik een bijzondere mijlpaal: 100 kilometer wandelen op het Pieterpad! Een moment om even bij stil te staan.

Misschien was het niet de meest spectaculaire etappe van het Pieterpad, maar wel eentje die me eraan herinnerde dat wandelen niet altijd groots hoeft te zijn.

Soms zit de waarde juist in het vertragen.

Of in een stukje mos.

→ Bekijk op Strava