Haasten voor de trein

Soms begint een wandeldag al vóór de eerste stap op het pad. Vandaag was zo’n dag.

Met nog maar een paar minuten tot de trein vertrok, besloot ik eigenwijs toch nog even water te koken. Warme koffie onderweg is namelijk wel lekker, maar nog een uur wachten op de volgende trein niet zo chill... Bij 90 graden gaf ik het op — dit ging ‘m niet worden. Met een halve sprint richting station zag ik de spoorbomen nét voor mijn neus dichtgaan. Dat moment waarop je denkt: dit was het dan. Maar gelukkig… de trein haalde ik nog. De dag kon beginnen.

Pieterpad-express

Via Emmen stapte ik over op bus 29 — de chauffeur heette ons welkom met "Welkom in de Pieterpad-express". En dat was ook logisch, want de enige passagiers waren wandelaars die vandaag het Pieterpad gingen wandelen. In Sleen pauzeerde ik eerst even bij de loempiakraam. Pas daarna echt op pad.

Typisch Drents en meteo

Het landschap van vandaag is typisch Drents. Rustig, open, niet per se spectaculair. Maar juist daardoor ontstaat er ruimte voor iets anders. Het is niet zo Gronings plat, wat ik toch wel als saai zou typeren. Dit heeft wel iets: iets gemoedelijks, iets wijds, iets organisch. Mijn aandacht ging vandaag niet zozeer naar het land, maar naar de lucht.

Het landschap en het weer bepaalden vandaag het ritme van mijn gedachten.

Het weer was verrassend goed. Zon, wind en af en toe een korte, felle hagelbui wisselden elkaar af. Wolkenpartijen trokken continu over, alsof er boven mij een eigen voorstelling gaande was. Door het paragliden kijk ik daar anders naar. Ik zie niet alleen wolken, maar beweging. Stijgende en dalende lucht. Verschillen in temperatuur. Onzichtbare stromingen die toch voelbaar zijn.

Het besef dat het weer eigenlijk een continu systeem is dat zoekt naar balans — warme lucht die opstijgt, koude lucht die daalt, vocht dat verplaatst wordt — maakt zo’n wandeling ineens bijna meditatief. Terwijl de wind langs me heen blaast, waaien mijn gedachten net zo makkelijk mee.

Dat deze schaapjes nog goed in de wol zitten, snap ik wel.

Meer rust en aandacht

Wat me vandaag opviel, is dat ik meer rust voelde dan anders. Ik stond wat langer stil bij plekken onderweg, zoals een joodse begraafplaats of een gemaal. Gewoon even de tijd nemen om de informatie op de borden te lezen en de plek in me op te nemen. Dat gaf de wandeling een extra laag.

Vestingstadje Coevorden

De etappe eindigt in Coevorden, een oud vestingstadje. Ik merk altijd dat het fijn voelt als een plek omringd is door water. Bij een eiland is dat natuurlijk het ultieme gevoel van begrenzing en rust, maar ook een stad als Coevorden — met zijn grachten en vestingstructuur — geeft dat prettige, bijna beschermde gevoel. Alsof je even in een eigen wereldje aankomt.

Aan het einde van de dag wacht de camper. Ook daar beginnen langzaam rituelen te ontstaan. Water opwarmen, even opfrissen, mijn voeten een warm badje geven terwijl ik alvast iets eet. Een moment van landen, letterlijk en figuurlijk.

Vandaag was misschien geen etappe met grootse bezienswaardigheden (ja okay, behalve Centre-Parcs Plopsaland dan ;-), maar wel één waarin de lucht het verhaal vertelde.

Soms is het juist de eenvoud van zo’n dag die het meest bijblijft.

En dat was, voor vandaag, meer dan genoeg.

→ Bekijk op Strava