Spelen met energie

Vandaag weer zo’n etappe waarin alles een beetje door elkaar loopt. Wandelen, trailen, observeren. Niet echt bedenken, gewoon laten ontstaan.

Eerst met de trein van Hardenberg naar de start in Coevorden.

Bij de start nog open landschap rond Coevorden. Prachtig weer, zon erbij. Van die lange rechte stukken waar je niet per se harder wilt, maar gewoon lekker in een stevig wandeltempo komt. Stokken erbij, ritme pakken.

Op verhard wandel ik. Dat voelt logisch. Tempo maken zonder te forceren. Ondertussen wat eten. Even “opladen”.

Zodra het pad weer overgaat in zand, gebeurt er automatisch iets. Dan ga ik joggen. Geen bewuste keuze, meer een reactie op de ondergrond. Zachter, speelser, dus het lijf wil bewegen.

Onderweg: kleine ontmoetingen

Onderweg lag er een klein vogeltje op de weg. Geel met blauw. Waarschijnlijk een koolmees. Vermoedelijk tegen een auto aangevlogen.

Ik heb haar opgepakt en in de berm gezet. Hopelijk komt ze tot rust en vliegt ze zo weer verder. In ieder geval wordt ze hier niet plat gereden.

Daarna gewoon weer door.

Ergens hier laat ik Drenthe achter me en loop ik Overijssel in. Toch wel mooi hoe dat gaat. In een paar etappes een provincie doorkruist en alweer op weg naar de volgende.

Gramsbergen en de Vecht

Het stuk door Gramsbergen is veel verhard. Niet erg, hoort erbij. Ik gebruik dat soort stukken om wat rustiger te gaan, wat te eten, even uit die “jogstand” te komen.

Daarna weer richting de Vecht. Meer groen, meer ruimte. En gelukkig ook weer zand, al is het soms in de berm naast de weg.

Afstand en beleving

Wat me vandaag weer opviel — en dat weet ik ergens al lang — is hoe anders dezelfde afstand kan voelen.

18 kilometer trailrunnen voelt voor mij twee trainingsrondjes in het park. Prima te overzien.

18 kilometer wandelen voelt langer. Meer als een dag op pad. Meer plannen, meer meenemen, meer “bezig zijn”.

Niet omdat het fysiek zwaarder is, maar omdat het anders is ingericht.

Vandaag zat ik er een beetje tussenin. Niet echt wandelen, niet echt trailrunnen. Een soort mix.

• verhard → stevig wandelen met stokken
• zand → rustig joggen
• eten → op de stukken waar het toch minder leuk is

Het voelde efficiënt. Alsof alles een functie had.

Stokken en energie

Die stokken maken daar trouwens echt verschil in.

Ik merk dat mijn bovenlichaam meer meedoet. Minder belasting op mijn knieën en voeten. En doordat ik die handschoentjes gebruik hoef ik ze niet eens vast te knijpen. De kracht loopt gewoon door.

Vanuit mijn core, via mijn armen, de grond in.

Het spel met energie

Eigenlijk is het gewoon een spel met energie.

• je verbruikt
• je vult aan
• je stuurt bij

Maar in de praktijk ben je er continu mee bezig. Tempo iets omlaag. Even eten. Jasje aan of uit. Niet te snel gaan, want dan trek je jezelf leeg. Niet te veel meenemen, want dat moet je allemaal dragen.

Wil je ook ervaren hoe je meer kan samenwerken met jou lijf tijden je wekelijkse jog training? Kijk dan eens op ademvoorlopers.nl.

Camper en balans

Ik moest denken aan mijn camper. Daar werkt het precies zo. Accu opladen, verbruiken, binnen je grenzen blijven. Je hebt een minimum en een maximum. Daartussen speel je het spel.

Idealiter komt je weer thuis met een bijna lege batterij, maar niet in het rood.

Vandaag voelde dat goed.

Flowmomenten langs de Vecht

Er waren een paar stukken langs de Vecht waar alles gewoon klopte. Rustig tempo, ademhaling die vanzelf ging, geen gedoe. Gewoon bewegen.

Benieuwd naar meer over flow, aandachtig leven en hoe je in het moment kunt zijn? Binnenkort deel ik op czky.nl/flow meer verhalen, inzichten en tips. Meld je vast aan op de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

Laatste kilometers

Laatste stuk naar Hardenberg weer wat meer verhard. Rustige zondag. Bijna alles dicht, behalve wat horeca. Eigenlijk best lekker. Beetje uitrollen richting het einde.

Terug naar de camper, etappe klaar.

Reflectie

Dit soort dagen gaan voor mij niet meer om hoe snel of hoe ver. Meer om hoe het loopt. En vandaag liep het gewoon lekker.

→ Bekijk op Strava