Vertrouwen op de mist

Sommige etappes beginnen niet bij de eerste stap, maar al ruim daarvoor. Etappe 11 van het Pieterpad – van Hellendoorn naar Holten – staat op het programma. Een relatief korte afstand van 15 kilometer, en daarmee een mooie kans om weer eens te trailrunnen.

Het begint op het station van Nijverdal. De trein rijdt, maar de busverbinding naar Hellendoorn is onvindbaar. Apps zeggen het ene, het fysieke bord het andere. In plaats van te wachten, besluit ik de drie kilometer naar de route te wandelen. Een kleine concessie; ik mis de aanloop naar de Heuvelrug, maar ik ben tenminste in beweging.

De eerste les is binnen: geen informatie is soms beter dan verkeerde informatie.

Een speelse warming-up

Terwijl ik naar de route wandel, wacht een tweede verrassing. Door een afzetting word ik omgeleid, recht een mountainbikeparcours op. Wat begint als een hinderlijke omweg, verandert al snel in een speelse warming-up over bochtjes en korte klimmetjes op een losse ondergrond. Na zo'n 2,5 kilometer bereik ik het punt waar ik weer aansluit op de oorspronkelijke route. Ik ben weer 'on track'.

Onder de spoorbrug door, over de grote weg, de Sallandse Heuvelrug in. Ik heb er zin in! Wandelmodus uit, jog-modus aan. Mijn lijf wordt wakker en mijn focus schiet omhoog. Niet veel later sta ik bovenop de eerste 'berg': de Noetselerberg, welgeteld 61 meter boven NAP.

Flow boven spektakel

Zodra ik echt op de route zit, ontvouwt de Heuvelrug zich. Het landschap is mooi: bos afgewisseld met uitgestrekte heide. Het pad slingert prettig en is goed beloopbaar.

Toch zit er een twist in. Ik had een "hoogtepunt-etappe" verwacht, ruiger en spectaculairder. Maar op het hoogste punt – zo’n 71 meter – sta ik gewoon tussen de bomen. Geen weids vergezicht. De lichte teleurstelling verdwijnt echter snel wanneer ik merk dat het eigenlijk ontzettend lekker loopt.

De perfecte trailrun

De klimmen zijn mild, ik hoef nergens te vertragen en er zijn geen technische stukken die me uit mijn ritme halen. De singletracks voelen precies goed en de glooiingen ondersteunen mijn tempo in plaats van het te breken. Er ontstaat een natuurlijke flow.

Juist door het gebrek aan afleiding ontstaat er ruimte om te voelen en te bewegen. Halverwege realiseer ik me: dit is eigenlijk een perfecte trailrun-etappe.

De winst van flexibiliteit

Mijn energie blijft vandaag gelijkmatig. Geen pieken, geen diepe dips. De flexibiliteit van de ochtend – het omgaan met de OV-onzekerheid en de extra kilometers – werkt door in mijn loopritme. Ik houd minder vast aan verwachtingen en reageer simpelweg op wat er is.

Aan het einde van de etappe kom ik aan in Holten. Geen grootse finish, maar wel het gevoel dat alles precies zo klopte als het moest zijn. En toch, heel eerlijk: de etappe van gisteren vond ik veel mooier.

→ Bekijk op Strava