Start en omweg

Soms begint een wandeldag al vóór de eerste stap. Vandaag is zo’n dag.

In Hellendoorn gaat het meteen wat stroef: parkeren buiten de blauwe zone, een beetje haasten om de bus te halen. Die komt gelukkig net aanrijden. Een klein buurtbusje, met een vriendelijke chauffeur. We kletsen wat; hij wijst me op ooievaarsnesten en waarschuwt alvast: morgen wordt het OV lastig.

Wat volgt is typisch plattelands-OV: een ruime overstap in een gehucht dat niet op de planning stond. Mooie kans om lunch te scoren. In een “groene vakwinkel” vind ik vooral klompen, vogelvoer en een zak snoep. Geen lunch.

Uiteindelijk loop ik door naar de Jumbo, 800 meter verderop, waar ik wraps en snacks insla.

Pas na enen stap ik in Ommen uit de bus en begint de dag echt.

Op gang komen

Het voelt goed om eindelijk te lopen. Geen wachttijden meer, geen geregel. Gewoon voeten op het pad. De meeste wandelaars zijn al weg, dus het is rustig.

De eerste 900 meter sla ik over – die liep ik gisteren al op weg naar het station. Scheelt. Meteen door.

Vanuit de bus zag ik het al: bos, heuvels, hoogteverschil. Het oogt speels en uitnodigend. Dat gevoel blijft zodra ik het pad opdraai. De omgeving nodigt uit om te bewegen, niet om te haasten.

Toch hangt er bij de start nog wat waas in mijn hoofd. Brain fog. Misschien door de rommelige ochtend, misschien omdat ik laat begin. Ik kies voor een rustig tempo en laat mijn lijf het ritme zoeken.

Archemerberg en uitzicht

De route komt snel tot leven. Het pad slingert door bos en over kleine heuvels. Heel anders dan de vlakke kilometers langs de Vecht gisteren; hier zit meer spel in.

Bij Ommen Outdoor is het goed toeven: cafetaria, bistro, schepijs. Mijn buik zit nog vol, dus ik loop door.

Even verderop staan schapen in de wei, met een paar lammetjes. Een klein zwart schaapje steelt de show. Zie je 'm?

Niet veel later klim ik de Archemerberg op, het hoogste punt van vandaag. Boven opent het landschap zich. 360 graden vrij zicht; zo’n plek waar je vanzelf even blijft staan.

De lucht voelt wat broeierig, de zon prikt af en toe door een dik wolkendek heen. Tegelijkertijd waait er een frisse wind die alles draaglijk maakt. Het contrast werkt.

Hier pak ik mijn Twentse droge worst. Prima spul, al moet ik ook denken aan een eerdere worst-ervaring verder noordelijk die minder geslaagd was. Ik blijf niet te lang hangen; er ligt nog genoeg pad voor me. En ergens op de achtergrond speelt ook nog die gedachte: zou hier nog een korhoen rondlopen?

Jeneverbes?!

Na de top verschuift de aandacht. Minder verre uitzichten, meer details langs het pad.

Tussen de struiken ontdek ik jeneverbes. Eerst twijfel ik nog, maar de combinatie van naalden en bessen klopt. Groen en donker door elkaar; de donkere zijn rijp. Ik proef er één. De smaak begint subtiel kruidig en eindigt met dat herkenbare gin-randje. Een kleine opkikker, en meteen zin in cocktails.

Verderop, richting Lemele, vallen de strak groene gazons op. Robotmaaiers trekken in stille patronen hun rondjes, dag en nacht. Het zijn van die kleine observaties die de etappe kleur geven.

Laatste kilometers en Hellendoorn

Na Lemele wordt het zwaarder. Mijn voeten beginnen te zeuren, en met nog zo’n 9.5 kilometer voor de boeg besluit ik door te lopen en voor de tweede klim bewust even pauze te nemen.

De lucht trekt dicht, er vallen wat spetters. Niet storend; de zachte regen laat het bos juist intens ruiken. Dat soort momenten maken het lopen lichter, zelfs als mijn lijf moe wordt.

Ik loop door. Stap voor stap. Het tempo zakt iets, maar het ritme blijft. Langzaam verdwijnen de bomen, de verharde weg en de bebouwde kom komen in beeld. Het einde is dichtbij.

Deze etappe is pittig, vooral in de tweede helft, maar ook een van de mooiere tot nu toe: afwisselend, levendig, met genoeg hoogteverschil om wakker te blijven.

In Hellendoorn beland ik uiteindelijk bij een burger in plaats van pasta. Minder drukte, lekker buiten zitten. De burger is gemiddeld, het gezelschap des te beter. Twee dames tegenover me lopen het Pieterpad de andere kant op; we praten even bij. Het soort gesprek dat precies lang genoeg duurt.

Terug in de camper fris ik me op en leg ik alles klaar voor morgen. Het OV rijdt nauwelijks, dus het wordt een vroege start.

→ Bekijk op Strava