Met z'n tweeën

Mijn huisgenoot, Jolanda, wandelt mee. Zwanger, maar behoorlijk fit. Het OV in deze regio is niet best, dat wisten we van tevoren al. Twee auto's was het plan: de camper alvast naar Laren (de finish), Jo rijdt ons daarna terug naar Holten (de start), en na de wandeling rijden we terug om haar auto op te halen.

Voordat we vertrokken dronk ik nog een koffie op het terras in Laren centrum. Een klein dorpje, maar levendig. Morgen is er een oldtimertoer, en de aankondiging was duidelijk merkbaar: her en der reden al klassiekers over de klinkers. Leuk om te zien — en als ik zelf met mijn oldtimer camper passeer krijg ik ook altijd glimlachen en zwaaiende handjes terug.

Bijkletsen op het asfalt

De route van Holten naar Laren wordt niet geroemd om zijn spectaculaire natuur. En dat klopte vandaag ook wel. Veel verharde wegen langs landerijen, boeren druk met grote machines om gras te maaien en binnen te rijden. De geur van vers gemaaid gras hing er continu omheen. Het landschap vroeg weinig actieve aandacht.

Maar dat maakte ook iets mogelijk. We zien elkaar thuis vaak, maar echt uitgebreid bijkletsen — dat schiet er in het drukke leven toch steeds bij in. Hier niet. Vijftien kilometer is lang genoeg voor de gesprekken die normaal geen ruimte krijgen.

Sallandse Boerderijtje

Bij kilometermark vijf stopten we bij het Sallandse Boerderijtje — een kleine boerderijwinkel langs het pad. Een stel oudere wandelaars was er ook. Mijn blik viel op een zakje wol met de tekst "Wol't loopn?" — een knipoog naar het dialect.

Toen ze zagen dat ik geïnteresseerd keek, lieten ze me hun zakje zien en legden uit hoe het werkt: schapenwol met lanoline erin, rondom de teen, tussen de teen, onder de bal van de voet. Vermindert wrijving, dempt druk, voorkomt blaren. De oudere garde, zo bleek weer eens, zweert erbij en ik kocht ook een pakje.

Een korte pauze op het bankje met verse watermeloen. De zon stond inmiddels hoog, maar door de onweersbuien van gisteren voelde de 26 graden toch draaglijk aan.

Ooievaars en Landgoed Verwolde

Ruim voor Landgoed Verwolde, ergens langs het water, zagen we 1 ooievaar. Een paar stappen verder opende het landschap zich en telde ik er ruim twintig! Ze bewogen traag, bijna onverstoord.

Wie denkt dat Holten-Laren alleen maar vlak asfalt is, heeft de laatste kilometers nog niet gelopen. Na een lang, relatief plat middengedeelte verandert het karakter bij Landgoed Verwolde ineens. Dit landgoed vindt zijn oorsprong rond 1348. De paden worden smaller, het is koeler, de lucht voelt frisser.

Vrijwel tot aan de finish lopen we heerlijk door het bos.

Frietje en een mijlpaal

Finish in Laren. De camper stond al klaar — schoenen uit, slippers aan. En daarna de friettent. Boerenfrietje oorlog en een Loarnse snack! We aten op het terras, Jo in de zon en ik in de schaduw.

De provinciegrens passeerden we al vroeg in de etappe, onopgemerkt. Geen bord, geen fanfare — gewoon ergens een stap van Overijssel naar Gelderland. Provincie nummer vier! Groningen, Drenthe, Overijssel — en nu Gelderland.

→ Bekijk op Strava