Een ontspannen tussenstop

Deze etappe begon eigenlijk al een dag eerder, in een andere rol. Ik was ingevlogen door het Centrum voor Tantra om te helpen bij de structuur tijdens hun introductieweek — extra handen waren welkom. Daarvoor liep mijn vorige etappereeks al een dagje korter, omdat ik toen een ademcirkel begeleidde tijdens de Dharma Summit. Nu was ik dus al ten noorden van de etappe Vorden – Zelhem. Dat voelde als een cadeautje: geen aparte reis ervoor nodig, gewoon doorlopen waar ik toch al was. En een goed begin van mijn zomervakantie.

Op zoek naar LPG voor de camper liep het meteen los. Het eerste tankstation was onbereikbaar vanwege een ontheffingsgebied, het tweede bleek geen LPG te hebben. Dit had me kunnen irriteren. Nu niet. Ik heb vakantie, er is geen enkele haast.

De klassieke OV-blunder

Ik ging met de camper naar Zelhem, dan met het OV naar Vorden om de wandeling te beginnen — het vertrouwde patroon. En net als eerder: de juiste bus, maar de verkeerde kant op. Ik vroeg de buschauffeur om me er snel uit te gooien, maar hij adviseerde om via Doetinchem te reizen en van daaruit met een aansluitende bus alsnog naar Vorden te gaan. Ik denk dat ik nooit helemaal aan het Nederlandse OV zal wennen.

Kasteel Vorden

De vorige keer stopten we net voor Kasteel Vorden, dat vond ik jammer en ik wist dat ik er nu toch weer langs zou lopen. Ik aanschouw het kasteel van een afstandje — het ligt er prachtig bij, en toch trekt het me niet per se om er rond te wandelen. Voor mij is het te statig, te recht, te georganiseerd. Het omliggende landgoed daarentegen weer wel.

Eenmaal onderweg vanuit Vorden is meteen duidelijk: na de hittegolf van vorige week is dit weer om van te smullen. 18 graden, wat wolkjes, een zonnetje, een vleugje wind.

Door hoog mais- en graanland

Het mais en graan staan inmiddels flink hoog, en dat verandert het karakter van de route — je loopt vaker beschut, tussen de gewassen door, dan over open vlaktes. De Kapellebult, buurtschap Linde met de Lindesche molen als rustpunt: de ingrediënten van de Achterhoek passeren.

Onderweg een zwerm ooievaars — ze vlogen meteen op zodra ze me opmerkten.

Een stuk verderop stond een bordje dat me hardop deed lachen: verboden toegang, tenzij je binnen 9 seconden aan de overkant kunt zijn — "onze stieren doen dat in 10". Achterhoekse humor op zijn best.

Ergens langs het pad viel me ook op dat de hei voorzichtig paars begint te kleuren — nog subtiel, maar de belofte van een prachtig kleurenschouwspel over een paar weken is al zichtbaar.

Zondagsrust in Zelhem

Aankomst in Zelhem, en de eerste indruk is meteen kenmerkend: de petanquevelden. In de ochtend, toen ik er met de camper langskwam, nog druk bespeeld door de lokale petanquevereniging. Nu, bij terugkomst, leeg en verlaten. Even moest ik denken aan hoe dichtbij Frankrijk de laatste tijd voelt. Misschien moet ik toch ook maar eens een balletje gooien en wat oefenen ;-)

Zo ook de rest van het dorp. Het is zondag, en op wat horecagelegenheden na is alles dicht en verlaten. Geen probleem — ik eet gewoon iets simpels in de camper. Er is iets rustgevends aan een dag die je niet dwingt tot regelen en plannen.

Het tankstation bij de molen

De volgende ochtend: zomervakantie! En vertrekdag. Ik ga zo de grens over via een klein tankstation, ergens in de Achterhoek. Even vraag ik me af of ik wel goed zit, hier kan toch geen tankstation zitten? Maar jawel hoor, naast een molen, midden in het boerenlandschap. Zo'n plek waar de tijd een beetje stil lijkt te staan: ouderwetse prijzen, niemand die haast heeft, een sociale sfeer die je in de grotere stations allang bent kwijtgeraakt.

Bij de pomp stond een man zijn Ram Van vol te LPG'en. Hij hoorde Bassie's motor lopen en maakte er een compliment van — hoe goed die klonk. Sinds de cilinderkoprevisie en de elektronische ontsteking loopt Bassie inderdaad heerlijk. Van de buitenkant zie je daar niets van, maar aan het geluid des te meer. Van daaruit raakten we in gesprek, zoals dat gaat bij een tankstation waar niemand haast heeft. Over hoeveel werk er onzichtbaar in de fundering zit, bij een motor net zo goed als bij de rest van het leven. En dat het pas zin heeft om verder te investeren als die fundering klopt. En zo is het precies: veel werk is onzichtbaar, maar des te belangrijker om er vervolgens duurzaam op voort te kunnen bouwen.

Een mooie afsluiting, eigenlijk: rustig, ongehaast, met een leuk gesprekje. Daarna de grens over — het Pieterpad gaat even op pauze. Via Duitsland naar Zwitserland voor een bezoek aan een oude bekende, en door naar Frankrijk om te paragliden. De volgende etappe wacht, maar eerst een ander avontuur.

→ Bekijk op Strava