Pieterpad

Wakker worden aan de Rijn

De laatste ochtend van dit Pieterpad-weekend werd ik wakker met de Rijn voor mijn raam. Vanaf het bed in de camper keek ik zo over het water bij Tolkamer: een zandbank die er normaal niet ligt, een vrachtschip dat voorzichtig voorbij schoof. Het water staat historisch laag, en dat had gevolgen. Het veer tussen Pannerden en Millingen vaart niet, en voor wandelaars is er geen omleiding. Het stukje van Tolkamer naar Millingen sla ik dus over. Soms beslist de rivier.

Een uurtje Duitsland

Met de camper naar Groesbeek, het eindpunt van vandaag. De route liep een klein uur door Duitsland, en dat was prachtig. Glooiender, bosrijker, en de herfst doet al goed zijn intrede. Meteen een vakantiegevoel.

In Groesbeek eerst een bakkie bij Eigenweijs. De eerste bus liet ik gewoon gaan. Om 10:55 met de bus via Nijmegen naar Millingen, en om 12:06 begon ik te lopen.

Niet zo boeiend, en een boze man

Het eerste stuk heb ik vooral bellend doorgebracht. Landelijk, vlak, eerlijk gezegd niet zo boeiend. Bij een bankje hield ik even pauze. In de verte schreeuwde een man heel boos: "Hier komen godverdomme! Hier, hier! Hier godverdomme." Ik hoop maar dat het tegen zijn hond was.

Daarna werd het mooier. Lange lanen, en bij de Thornsche Molen een havercappuccino. De etappe bleek best te doen.

De Duivelsberg

Met nog een kleine acht kilometer te gaan stond ik aan de voet van de Duivelsberg, en toen werd het pas echt leuk. Het Wylerbergmeer, bos, smalle paadjes en een mooie klim omhoog.

Net na het meer, precies op de grens, stond een witte wegwijzer met de Nederlandse en Duitse vlag in elkaar gehaakt. Op de ene arm "Niederlande", op de andere "Deutschland", en daartussen: "Laat Vriendschap heelen" en "Wat Grenzen deelen".

Dit is bekend terrein voor me. In 2025 kwam ik hier regelmatig. Hoe prachtig ook, het voelt toch een beetje gek om hier nu weer terug te zijn.

Op een omgevallen stam vol mos stond een heel dorp aan paddenstoelen.

De pannenkoeken op de Duivelsberg klonken als goud, maar maandag is hun rustdag. Een bordje op het terras vroeg vriendelijk om er niet te gaan zitten als ze dicht zijn. Gelukkig had ik bij de Appie ingeslagen.

Steeds stiller

Om 17:23 stond ik weer bij de camper in Groesbeek. 21,3 kilometer, 4 uur en 19 minuten lopen, 249 hoogtemeters. Wat me dit weekend opviel: naarmate de dagen vorderen, word ik steeds stiller. Alsof het allemaal eenvoudiger wordt, en het enige doel is om de ene voet voor de andere te zetten en te genieten.

Gisteren merkte ik al dat lopen veel makkelijker gaat nu er wel een doel is, maar geen deadlines meer. Vandaag ging het nog een stapje verder. Niet eens meer een doel, gewoon lopen.

→ Bekijk op Strava