Etappe 16
Braamt - 20 km Tolkamer
Muziek om half één
De nacht op Landgoed Het Jagershuis was minder rustig dan gehoopt. Rond half één werd ik wakker van dreunende muziek, ergens in de verte een feest. Om één uur stopte de muziek, maar toen was ik al klaarwakker. Dan maar iets nuttigs doen: ik heb in bed de dashboards van de Home Assistant-server in mijn camper herschreven. Niet het slechtste gebruik van een uur slapeloosheid.
De veerpont vaart niet
Het plan was simpel: camper naar Millingen aan de Rijn, met het OV naar Braamt, en 25 kilometer teruglopen. Tot bleek dat de veerpont tussen Pannerden en Millingen al een tijd gestremd is. Extreem laag water. Zonder pont geen oversteek, en zonder oversteek geen Millingen.
Het nieuwe eindpunt werd Tolkamer, aan de goede kant van de Rijn. Een camperplaats direct aan het water, wat horeca aan de kade, en de route ineens 20 kilometer in plaats van 25. Eerlijk gezegd voelde dat niet als een tegenvaller.
Het OV had nog één verrassing. De eerste bus vanuit Tolkamer bleek op zondag een belbus, en die komt alleen als je reserveert. Dat lukte, maar pas voor de rit een uur later. Dus liep ik terug naar de kade voor een bakkie in de zon bij Kade 7. Een gemoedelijk plekje, waar ik vanavond graag terug wilde komen.
Om 12:54 stond ik eindelijk in Braamt, bij bushalte Buiting. Laat gestart, maar dat maakte niet uit: doordat de camper al in Tolkamer stond en ik daar vandaag ook eindig, scheelt het me minstens twee keer een uur reistijd.
Een doel, maar geen deadline
Wat me vandaag opviel: het lopen ging opvallend makkelijk. Ik denk dat het komt doordat ik wel een doel had, maar geen deadlines meer. Geen werk op maandag, geen trein die ik moest halen. Gewoon een camperplek aan het water, en het vooruitzicht van lekker eten.
Die rust gaf ruimte om te kijken. En in het Bergherbos was er genoeg te zien.
Een bos vol paddenstoelen
Montferland stond vol paddenstoelen. Vliegenzwammen in alle stadia: knalrode bolletjes die net uit de grond kwamen, en volgroeide hoeden met witte stippen langs het bospad. Op een omgevallen stam hingen porseleinzwammen, glanzend wit en bijna doorschijnend. Aan de voet van een rottende stronk een dikke bos zwavelkoppen, zo dicht op elkaar dat de hoeden elkaar opzij drukten.
Na de Hettenheuvel volgde de Hulzenberg, met een houten uitkijktoren van 26 meter. Bovenop sta je ruim 108 meter boven NAP, en dat is voor Nederlandse begrippen best hoog. Over de boomtoppen van het Bergherbos zag ik in de verte de kerktoren van de Eltenberg al staan. Daar moest ik heen.
Om tien over drie nog 9,9 kilometer te gaan. Even een bankje, een paar winegums en wat drinken.
Een stukje Duitsland
Via het viaduct over de A3 liep ik de grens over, Duitsland in. Het stuk net voorbij de kerk op de Eltenberg vond ik echt tof. Een prachtig speelbos voor kinderen, hoog gelegen, met vergezichten die je in Nederland niet vaak hebt. Vanaf de rand van Hoch-Elten keek ik over de vlakte naar Emmerich, met de rode pylonen van de Rheinbrücke in de verte.
Onderweg viel me nog iets op. Regelmatig zag ik mensen, ik denk Pools, met een boodschappentas bier op een bankje zitten. Ik had er geen last van, maar het viel me wel op.
Daarna ging het naar beneden, de polder in. Smalle graspaden langs slootjes, weilanden tot aan de horizon, en in een meanderend slootje een paar meerkoeten tussen het kroos. Na de heuvels van Montferland voelde het bijna als een ander land, en dat was het een stukje ook.
Om half vijf nog 5 kilometer, drie kilometer later werden de benen moe. Ik wist dat ik iets moest eten, maar had geen honger.
NAP +6,16 meter
In Tolkamer, bij de kade, staat het peilmeetstation van Lobith. Hier komt de Rijn Nederland binnen, en hier wordt gemeten hoeveel water er binnenkomt. Het rode display gaf vandaag NAP +6,16 meter.
Op het bord ernaast staan de ijkpunten. Gemiddeld staat het water hier op 8,98 meter. De hoogste stand ooit was 16,87 meter, in januari 1926. En de laagst bekende waterstand sinds 1866 was 6,48 meter, op 18 augustus 2022. Vandaag stond het water dus 32 centimeter lager dan het laagste punt dat op het bord staat.
Daar was mijn verklaring voor de gestremde veerpont.
Een burger aan de kade
Twintig kilometer later zat ik weer aan de kade. De truffelravioli die ik had uitgekozen was op. De truffelrisotto ook. Mijn Leffe blond kreeg ik gratis, en het werd een burger, met de zon laag boven de Rijn.
Geen veerpont, een belbus, een uur later gestart, een ander eindpunt. En toch een van de fijnste etappes tot nu toe. Misschien juist daardoor.
Het stukje van Tolkamer naar Millingen sla ik gewoon over. Morgen gaat de camper naar Groesbeek, en neem ik het OV terug naar Millingen aan de Rijn om van daaruit te lopen.