Pieterpad

De eerste etappe van iets nieuws

Donderdag was mijn laatste werkdag in loondienst. Een afscheidsborrel waar ik mooie complimenten en waardering heb mogen ontvangen. Van mijn collega's kreeg ik een zelf geprinte en geschilderde replica van mijn camper, hoe vet!

Voorlopig even vakantie, en daarmee eindelijk alle ruimte om in rust te wandelen. Dit is de eerste etappe in die nieuwe fase, en dat voelde ik.

Het contrast kon bijna niet groter. De dag ervoor zat ik nog 3,5 uur in de auto van Breda naar Utrecht: de A27 dicht, een compleet verkeersinfarct bij het pondje bij Veerdam, en dan nog een ongeval op de A2. Wat een land. En wat ben ik blij dat ik de komende tijd niet meer zo vaak in de spits hoef te reizen.

Doetinchem, alweer

Zaterdagochtend reed ik met de camper van Utrecht naar Braamt, het eindpunt van vandaag. Het vertrouwde patroon: camper bij de finish, met het OV naar de start, en lopend terug. En net als bij de vorige etappe liep het OV via Doetinchem niet helemaal zoals gepland. De bus kwam wel, maar tien minuten te laat. Net genoeg om de overstap te missen, en daarmee een uur wachten.

Dan maar lunchen in Doetinchem. Voor de zekerheid had ik last minute nog mijn hoofdlampje in de tas gegooid, voor als het toch avondwerk zou worden.

Schapen en een kasteel in de gracht

Pas rond twee uur liep ik Zelhem uit. Het ritme kwam snel. Een wei vol schapen die me nieuwsgierig aankeken, alsof ze zich afvroegen waarom iemand op zaterdagmiddag zo'n tempo had. Mais op de achtergrond, wolkenluchten met af en toe een stuk blauw.

Halverwege Kasteel Slangenburg. Het ligt er stil bij, spiegelend in een gracht die laag staat en vol blad ligt. Een houten bruggetje naar het poortgebouw. Waar Kasteel Vorden me vorige keer te statig was, had dit iets rustigers, iets dat meer met de omgeving vergroeid lijkt.

Een kraag van zwammen

Het beeld dat me het meest bijbleef, stond gewoon langs het pad. Aan de voet van een oude beuk een enorme kraag van zwammen, laag over laag, golvend als een rok om de stam. Vermoedelijk een reuzenzwam. Ik ben er een tijdje voor op mijn hurken gaan zitten. Van dichtbij zag je vochtdruppels op de hoeden liggen, als honing.

Het is het soort ding waar je langs loopt als je haast hebt. Vandaag had ik geen haast.

Doortrekken naar Braamt

Na 8,5 kilometer in een uur en veertig een korte koffiepauze. Ik zat er lekker in, stevig tempo, en besloot hem daarna in één keer door te trekken.

Langs de weg stond een oude, holle boom waarvan de stam was omgebouwd tot een klein kapelletje: kruisjes in het donkere hout, en aan een tak een grote rozenkrans met kralen die op walnoten leken.

Daarna lange, rechte weggetjes langs knotwilgen en weilanden, de zon die door de wolken prikt. Aan de horizon tekenen de heuvels van Montferland zich al af. Daar ga ik morgen overheen.

Om half zes stond ik weer bij de camper. 17,8 kilometer, iets meer dan 3,5 uur lopen. Het hoofdlampje bleef in de tas.

Een warme douche

Braamt heeft weinig te bieden als het om eten gaat, dus snel wat boodschappen gedaan bij de Plus in Wehl. Daarna door naar Landgoed Het Jagershuis, voor een goede douche en een comfortabele nacht.

Al met al een prima dag. Geen grote tegenvallers, geen grote avonturen, gewoon lopen in een ritme dat ik zelf kies. Misschien is dat wel precies waar deze nieuwe fase om draait.

Morgen de Hettenheuvel en de Hulzenberg op, en de grens over richting Millingen aan de Rijn. Voor Pieterpad-begrippen zelfs een beetje klimmen.

→ Bekijk op Strava